Na de oorlog bleef men voortborduren op het vooroorlogse assortiment. Pas in 1952 (ook weer later dan andere fabrikanten) komt men met zogenaamde semi-sportfietsen (ook wel toer-sportrijwielen genoemd). Qua framebouw zijn dit toerfietsen, maar in kleurstelling en gemonteerde onderdelen lijken ze enigszins op sportfietsen. Onder die noemer vallen de nieuwe damesfietsen met parallelframe, die in metaalgrijs zijn te leveren (Fongers is laat met de introductie van dit frametype; Gazelle had in 1936 al een parallelframe in het aanbod). Dergelijke fietsen krijgen in die jaren een A voor het reguliere framenummer, de code voor bijzondere modellen. In 1955 breidt het segment toer-sportfietsen zich voorzichtig uit. Het goedkoopste model H kost dat jaar f 144,75, het duurste model SH f 199,50. Het prijsniveau in guldens ligt weer op dat van begin jaren ’20, al is het verschil tussen minimum- en maximumprijs veel kleiner dan destijds.
In 1959 (het jaar na de grote omslag) schakelt men over op meer populaire modelbenamingen, zoals Pionier, Gay Light, Sport Special en Super Sport. Vanaf dat jaar krijgen de Fongers sportfietsen een meer moderne aanblik met bicolor-uitvoeringen (bijv. blauw als basiskleur met witte pijlen op het frame en witte spatborden). Ook deze moderne fietsen houden bij Fongers een relatief ingetogen uitstraling.

Met de introductie van het topmodel Grand Sport doet Fongers in 1959 van zich spreken. Een dubbele, gebogen framebuis van de bovenbalhoofdlug naar het achterpad levert zowel in de heren- als de damesuitvoering een fraaie fiets op. Het gaat wel om relatief dure fietsen (ca. 250 gulden), waarvan er niet bijster veel van verkocht zijn (van het herenmodel nog weer minder dan van het damesmodel; dit laatste model was tot 1965 leverbaar).